Yalnızlığa Kaçış

Ne bir hüznüm var ne de gecenin yalnızlığı çöktü üstüme

Kaçışlarım var sadece,uzaklaştıran beni kendimden

O anlar ki

Tükenişlerim oluyor kendimden vazgeçişlerim

Aşkın Tanımı

Oysaki o,
aşkın bilinen lakin izah edilemeyen tanımıydı.
Hiç bir vakit anlaşılamadı.
Kader dönene dek, hiç bir vakit.
Ben gelene dek!

Sevince

Gülümsemesi nasıl bir makyajdır Sevince,
Ne zaman süslense zamandan ve mekandan azade kalıyorum.
Hayatta en çok olmak istediğim yerde oluyorum,
bu nasıl bir sevdadır Sevince, kendimi tanıyamıyorum.

Mutluluğu Terk Ediyorum

Nedir beni bu denli sıkı sıkıya tutan.
Hani senin olduğun her yer mutluluğun baş kentiydi ya,
şimdi ben yalnızlığın baş kentine gidiyorum.
Mutluluğu terk ediyorum!

Hayallerde Buluşalım

Hadi bi çay koy!
Uzaklara dalıp yine aynı gökyüzün altındaki hayallerde buluşalım.
Masallar gerçek, hadi kanıtlayalım.

Sana, kader!

Herkesin peşini bırakmayan bir hayaleti vardır.
O kadar çok hayal ettim ki,
bir türlü gerçek olmadın.
S'ona kadar.
Sana, kader!

Yolculuk Bizimkisi

Herkesin bildiği,
 ama dile getirmeye cesaret edemediği şeyler var.
Korkulan, çekinilen güzel şeyler.
Bizimkisi bunlara yolculuk işte...

Ölüm Var

Sen yarışırsan hayat yarış olur,
sen seversen aşk.
Sen istersen olmazlar olur,
sen gelirsen yollar hasret.
Ey yar, sen varsan hayat var,
sen yoksan, hayatta dahi bize ölüm var!

Kaybetmek Ne Mümkün

Aklımda olduğunca sen,
fikrimle gönlümü dokudukça imlek imlek.
Dünyaları kaybetsem dahi, kaybeden olmam.
Seninleyken yok olmak ne büyük lütuf
Söylesene sevgili, seninleyken kaybeden olmak ne mümükün.

Karanlıktan Aydınlığa

Her şeye inat yeniden başlayabilmek hayata
Her yokluğa bir çözüm bulabilmek
Yok etmişken içimdeki seni kalbimden
Yeniden ben olabilmek
Özgürleştirebilmek tutsak edilen dünyamı
Daha güçlü kalabilmek sararken yaralarımı
Mümkün artık
Unuttum dünde kalanlarımı
Yeni bir günün aydınĺığı doğarken içime
Merhaba bugünlerime

Ilk Aşk

Mutsuzluğun Içinde Yanlış Hayatlar Gizli

Gerçekleştiremediğimiz her hayal kaybedilmiş bir hayattır aslında.
Farklı insanların hayatlarını yaşayarak yolumuza devam ediyoruz çoğumuz,
feda ettiklerimizi görmezden gelerek mutsuzluğumuza yön vererek bu dünyada kayboluyoruz.
Bakıyoruz etrafımıza herkes mutsuz çünkü başkalarının hayatını yaşamak uğruna bir limana zincirlemiş   kendini ve biliyoruz ki o zincir çözülmedikçe elbet çürüyecek o gemi .
 Oysa mutluluğun bulaşıcı olduğunu anlasak çözsek o zincirleri ama yok !
Gelir o yaşatmaya zorlayan birileri ve bulaştırır etrafına     mutsuzluğunu bizse verilen rolü oynayarak kaybederiz o hayatlarımızı ve hapsoluruz o karamsarlığın içine.

Şiir Sende Başlar

Sevgilim,

Kelimeler dilden çıkmaz oldu artık

Sükunetimin sensizliğe hapsoluşundan boğulurken her gece

Dillendiremediğim her harf her hece kayboldu gecenin hüznüyle,

Sadece yorgunluk ve dinginliğim kaldı esaretinden geriye

Oysa ben rüzgar gibi geçme isterdim

Sen ki cümlelerimin devrilme sebebiyken,mühürlemişken sözcükleri kalbime

Şiir ki sende başlar karıştırır öznemi yüklemime...

Sevince Doymak

Her sabaha göz açmış olmak dahi, başlı başına bir olay. 

İrlanda-Dublin

Bir de, bu sabahlara onunla uyanmak var tabii.
Sevince tıka basa doymak gibi...
Hayatın sonuna yeniden doğmak gibi...

Hayatın Kendisi

Kırgızistan-Bişkek

Sen, hayatın kendisi...
Keşkeler gitse, sen hiç gitmesen. 
Ve hatta hayatlar dahi bitse, sen hiç bitmesen.

Öyle bir geldi ki

Öyle bir geldi ki;
ateşler, sular, hayatlar ve ölümler dile geldi.
Tıpkı o şairin şiirindeki gibi, 
öyle bir geldi ki tozu aşk'a kattı.
Öyle bir geldi ki,
vazgeçmek mümkün olmadı.

Kalemimdeki Sen

Sözlerinin hükmü tesir etti kalbime
Küçük bir çocuğa masal anlatır gibi fısıldarken derinlere
Seni buldum sende kaldım ve her fısıltında daha çok saplandım
Tutsak eder mi adımlarım derken kaybettim kendimi aldandım
Şimdi,farklı şehirlerin sabahında uyanırken aynı insan olma ümidiyle haykırıyorum yarınlarıma
Sığmazken  kalemimdeki kelimelere özlemim;
Her gün her saat tik taklarında  kendimden uzaklaşıyorum,biraz daha sen kalıyorum